,,

Ένα χρόνο πριν δολοφονήθηκε από τους φασίστες ο Παύλος Φύσσας. Δεν είναι ο πρώτος και δυστυχώς δε θα είναι κι ο τελευταίος που πεθαίνει για τις ιδέες του και με ένα όραμα απραγματοποίητο. Όσο κι αν λυπηθούμε, όσο κι αν ντραπούμε, όσο κι αν οργιστούμε, όσο κι αν πενθήσουμε, δε θα γυρίσει πίσω. Μπορούμε όμως να συνεχίσουμε να αντιστεκόμαστε, να ουρλιάζουμε όχι στο φασισμό και να συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε. Δεν επιτρέπεται ποτέ να ξεχνάμε, μέσα σε αυτό το βάλτο που λέγεται, εμείς κι ο κόσμος μας, εκείνους που σήκωσαν και σηκώνουν στην πλάτη τους με τη ζωή τους, τη ζωή μας. Αν στερέψουμε από σθένος, από ήρωες κι από αγώνες είμαστε όλοι τελειωμένοι. Όσοι έφυγαν ας γίνουν το λάβαρο, το καθήκον κι η έμπνευση μιας καθημερινής προσωπικής επανάστασης. Για να σταματήσουμε πια να μετράμε τα χρόνια με το αίμα και τα κορμιά. Κι ίσως να γίνουμε όλοι αδερφοί. Κάποτε.

Νατάσσα Μποφίλιου (via xxetrel)